"Ślub" to głośny dramat Gombrowicza wystawiany na liczących się scenach światowych. Jest to sztuka, której każda realizacja pozwala widzowi odkrywać nowe, istotne znaczenia poszczególnych scen oraz słów. Gombrowicz nakazuje analizę swojej, gombrowiczowskiej filozofii społecznej, prezentuje swój model człowieka, wskazuje na potęgę ról społecznych w które jesteśmy uwikłani i które nas kreują.

Konsekwentnie proponuje nam zmierzenie się z tematem formy, z której podobno nie ma wyzwolenia. Jednocześnie, jako autor porywający, nie pozwala się nudzić - każe myśleć nad sposobem ucieczki przed schematami, które stają się zbyt często treścią naszego życia.

Obsada

Piotr Różański
Ignacy (Ojciec i Król)
Alicja Kobielska
Katarzyna (Matka i Królowa)
Tomasz Kot
Henryk (Syn i Książe)
Dariusz Starczewski
Władzio (Przyjaciel i Dworzanin)
Ewelina Starejki
Mania (Służąca i Księżniczka)
Marek Litewka
Pijak
Bogdan Grzybowicz
Pijak - Szambelan
Sławomir Sośnierz
Pijak - Biskup Pandulf
Przemysław Branny
Pijak - Zbir
Jakub Bohosiewicz
Pijak - Zbir
Maciej Słota
Pijak - Zbir

Inspicjent Sylwia Domin
Sufler Joanna Jaworska

Asystent Reżysera Maciej Słota

Waldemar Śmigasiewicz ukończył PWSFTViT w Łodzi w 1978 roku. Po skończeniu studiów rozpoczął pracę dydaktyczną na wydziale lalkarskim w Białymstoku, następnie współpracował z krakowską PWST. W latach 1985-1990 zrealizował tam przedstawienia dyplomowe na wydziale aktorskim. Za jedno z nich tj. Ferdydurkę wg Gombrowicza otrzymał Grand Prix na Europejskim Festiwalu Szkół Teatralnych w Lyonie w 1987 roku. Od 1991 roku pracuje w Akademii Teatralnej w Warszawie na wydziale reżyserii.

Od 1980 Waldemar Śmigasiewicz zajął się również reżyserią. Ma na swoim koncie ponad 70 realizacji przedstawień teatralnych i telewizyjnych oraz filmów. Reżyserował w teatrach Warszawy, Wrocławia, Krakowa, Torunia, Poznania, Kalisza, Gdyni. Przygotował wiele scenicznych realizacji sztuk Szekspira, Mrożka i O’Niella. Od wielu lat Waldemar Śmigasiewicz szczególnym zainteresowaniem darzy twórczość Witolda Gombrowicza. Zrealizował kilka wersji Ferdydurke, Iwony księżniczki Burgunda, Kosmosu oraz Trans-Atlantyku i Ślubu. W sumie ponad 15 realizacji Gombrowicza. Za reżyserię przedstawienia Kosmos w Teatrze Bagatela Waldemar Śmigasiewicz otrzymał nagrodę na Festiwalu "Klasyka Polska" w Opolu w 1999 roku. Śmigasiewicz przygotował również wiele widowisk telewizyjnych m.in.: Diaboliadę wg Bułhakowa (TV Kraków), Śmierć Allena (TV Kraków), Madame Moliere Anouilha (TV Warszawa).

W Ślubie Witold Gombrowicz przedstawia dalekosiężny plan. Chce zagarnąć i zapanować nad człowiekiem. Henryk - główny bohater Ślubu jest żołnierzem wracającym z wojny do domu rodzinnego. Jest to jednak dziwny powrót. Podróż Henryka uzmysławia bohaterowi dojmujące poczucie nieistnienia. To droga bohatera tragicznego. Staje się ona jego wewnętrznym nakazem w imię poznania niepoznanego. W trakcie tej wędrówki Henryk wpatruje się w swoje "lustrzane" odbicie (Władzia i Pijaka) szukając w nich odpowiedzi o prapoczątek istnienia własnego "ja".

Witold Gombrowicz w swojej twórczości projektując bohatera stwarza mu sytuacje pełne wewnętrznych sprzeczności i antagonizmów. Wie dobrze, że osobnik ten jest bytem nieustannie zmiennym. Wiecznym uciekinierem i podróżnikiem, zbiegiem uciekającym przed Formą, przed skostnieniem i zastygnięciem w jej wnętrzu. Gombrowicz zdaje się mówić, że nie ma w nas żadnego metafizycznego wnętrza, pustka i trwanie w niej, oto prawdziwe oblicze naszej duszy. Istnieje tylko odczuwalna bolesna egzystencja. Bolesna, bo skomponowana z powtórzeń i naśladowania innych. Naśladowania wielu istnień ludzkich, ich sposobu zachowania, mówienia, myślenia. Sądzimy, że to my mówimy słowa, a to słowa mówią się nam. I już nie my stanowimy o nas samych.

Ślub będzie więc próbą odpowiedzi na pytania: co stanowi o nas? czy istnieje jakaś esencja poprzedzająca naszą egzystencję? na ile żyjąc panujemy nad własnym życiem? jak uciec przed formą? jak dotrzeć przez kogoś do kogo, do siebie?

Mistrzostwo Gombrowicza polega jednak na tym, iż robi on ruch, gest zawsze o podwójnym znaczeniu. Jednocześnie w tej samej chwili, nadaje znaczenie i niszczy je, odtwarza mozolnie tajemniczą pracę duchową.